نیاز سرمایی در درختان

پسته به عنوان یک محصول استراتژیک، جایگاه خاصی در بین تولیدات کشاورزی ایران دارد. امروزه بزرگترین خطری که بازار پسته را تهدید می کند، بالا رفتن هزینه های تولید است که آثار سوء سرمازدگی و پدیده های ناگوار جوی نیز مزید بر علت شده است. تغییرات اقلیمی یک واقعیت غیرقابل انکار هستند که در سال های اخیر با توجه به افزایش تولید گازهای گلخانه ای، با سرعت بیشتر در حال گسترش می باشند. پسته نیز مانند سایر درختان خزان شونده، برای عملکرد مناسب نیازمند گذراندن یک دوره رکود در زمستان است . رکود در مفهوم عام ، به کاهش رشد قابل مشاهده اطلاق می شود و در واقع یک نوع سیاست حمایت گرانه است که گیاه را در طول دوره های نامناسب، زنده نگه می دارد. معمولاً ورود به این مرحله خود به خود صورت می گیرد ولی خروج از آن مستلزم تأمین نیاز سرمایی است. عدم تأمین نیاز سرمایی در پسته موجب می شود که خروج از مرحله رکود به خوبی انجام نگیرد و ضمن تغییر عادات رشد گیاه، باعث کاهش عملکرد حتی در سال پرمحصول می گردد. به منظور غلبه بر رکود طولانی در مناطقی که با گرمای زمستان در بعضی سال ها مواجه می گردند، اعمال تیمارهای متفاوت غیرشیمیایی و شیمیایی می تواند مفید واقع شود. تنش آبی، عدم استفاده از کودهای نیتراته در آخر تابستان و همچنین هرس و سرزنی، از جمله راه کارهای غیرشیمیایی هستند که قادرند دوره رکود را کوتاه نمایند. مواد شیمیایی شناخته شده بسیاری وجود دارند که در شکستن رکود مؤثر هستند .
از جمله این ترکیبات می توان به روغن های معدنی، ترکیبات سیانامید، تنظیم کنندگان رشد گیاهی، ترکیبات گوگرد دار، نیترات پتاسیم و ... اشاره نمود. میزان تأثیرگذاری ترکیبات شیمیایی، به غلظت و زمان استفاده از آن ها وابسته می باشد.